4.7.5.1 Groepsvorming

Door een gebrek aan natuurlijke verdedigingsmiddelen waren de hominiden individueel niet in staat op de savanne te overleven. Groepsvorming is als strategie (Dunbar, 2014; Hamilton, 1971; Van Vugt & Schaller, 2008) dan voor veel soorten de meest logische oplossing om te kunnen overleven. Groepsvorming verschilt bij primaten wezenlijk van kuddevorming bij andere zoogdieren die tamelijk kortstondig is en weinig tot geen loyaliteit kennen. Primaten daarentegen hebben een groter brein, zijn selectief in het kiezen van hun partners en kennen een grote mate van loyaliteit, zowel in één-op-één relaties als met meerdere individuen (Dunbar, 2014). Dit heeft onder andere geresulteerd in de individueel sterke behoefte deel uit te maken van een (eigen) groep (Baumeister & Leary, 1995) en leden van een andere groep te wantrouwen (Brewer, 1999). De eerste groepen hominiden bestonden uit ca. 15-25 individuen, voornamelijk verwanten. Deze groepen waren in hoge mate egalitair en er bestond geen behoefte aan leiderschap. Empathie en samenwerking in familieverband hielden de groep sociaal in evenwicht.